Değerli okurlarım, Webkolog bünyesinde sizlerle teknoloji, yazılım ve tasarım üzerine pek çok içerik paylaştım. Ancak fark etmişsinizdir ki, son dönemde burası derin bir sessizliğe gömüldü. Bu sessizliğin nedeni ne teknik bir aksaklık ne de motivasyon kaybıydı; hayatın en çıplak ve en acı gerçekleriyle, yani ailemin sağlık sorunlarıyla verdiğim büyük bir mücadeleydi.

Benim için aile; annem, babam ve kardeşlerim her şeyden önce gelir. 2017’nin son çeyreği ile 2018’in ilk yarısı arasındaki o dönem, hayatımın en büyük kabusuydu. Her şey annemin aniden beyin kanaması geçirmesiyle başladı. Tam bu durumu atlatıyoruz, biraz umutlanıyoruz derken bu sefer kalp sorunları baş gösterdi. Çok yüksek riskli bir kalp ameliyatına girmek zorunda kaldı. Ameliyat sonrası tam toparlanacak derken, doktorların da daha önce uyardığı o korkunç risk gerçekleşti ve annem hastanede ikinci kez beyin kanaması geçirdi.

Yaklaşık 4,5 ay süren bu amansız mücadelede 6 farklı hastane gezdik. Maalesef, 28 Nisan 2018 tarihinde annemi kaybettim. Henüz 2005 yılında yaşadığım ablamın vefatı acısı tazeyken, annemi de sonsuzluğa uğurlamak beni mental olarak tam bir yıkıma uğrattı. Ancak hayatın acı sürprizleri bitmemişti; annemin vefatının üzerinden henüz 20 gün bile geçmemişken, bu sefer babamı hastaneye yatırmak zorunda kaldım.

Babamın şiddetli kansızlığı nedeniyle 4 ünite kan verildiği, kolon kanseri şüphesiyle tetkiklerin yapıldığı o süreçte, annemin acısını bile yaşayamadan hastane köşelerinde refakatçi olarak kaldım. Toplamda 5 aylık bir zaman diliminde 8 farklı hastane dolaşmış, her günümü o koridorlarda stres ve endişe içinde geçirmiştim. Bu süreç bana sağlığın ne kadar paha biçilemez olduğunu ve sevdiklerimizle geçirdiğimiz her saniyenin ne kadar kıymetli olduğunu bir kez daha, çok acı bir şekilde öğretti.

Şu an beni ayakta tutan en büyük güç, babama karşı olan sorumluluğum. O, hem evlat acısı görmüş hem de hayat arkadaşını kaybetmiş çok güçlü bir insan ama artık bacaklarındaki rahatsızlıklar ve yaşadığı mental yorgunluk nedeniyle bana her zamankinden daha çok ihtiyacı var. Onun kalan ömrünü en huzurlu şekilde geçirmesi için elimden geleni yapıyorum.

Bu zorlu ve üzücü dönem, bloguma içerik üretmemi imkansız kıldı. Zihnim ve kalbim bu kadar meşgulken kodlardan veya tasarımdan bahsetmek çok zordu. Ancak yavaş yavaş, babamla ilgilenmekten artan zamanlarımda yeniden klavye başına geçmeye ve sizlerle buluşmaya kararlıyım. Anlayışınız ve yanımda olduğunuz için teşekkür ederim.

Hayat, tüm zorluklarına rağmen devam ediyor ve paylaşacak çok şeyimiz var.

Webkolog'u takipte kalın!

Hepinize sevdiklerinizle birlikte sağlıklı, huzurlu ve kayıpsız günler dilerim!